De rode uitslag onder de scheur in haar mouw begint steeds erger te jeuken. Nadat  Muna haar zevende emmer heeft gevuld met rozen houdt ze het niet meer uit. Ze trekt haar rechter handschoen uit en geeft toe aan de drang om te krabben. De rode bultjes hebben zich binnen een paar uur verspreid over haar gehele onderarm.

“Niet krabben! Daar wordt het erger van.” Christine, de oudste van haar collega’s, schudt het hoofd en wijst naar Jacob, de teamleider van kas 12. “Vraag de baas om een nieuwe jas. Je bent zwanger.” Muna knikt, trekt haar handschoen weer aan en loopt tussen de kaalgeknipte rozenstruiken door naar de andere kant van de kas.

“Muna, hierkomen! Ze laten ons niet naar buiten.”

Jakob staat voor het krijtbord naast de ingang en noteert cijfers in een schrift. Hij draagt een overhemd met stropdas en stevige laarzen onder een nette broek. Als Muna aan komt lopen draait hij zich om. “Wat doe jij? Je moet doorwerken. Het gaat te langzaam vandaag. Moederdag is volgende week al!” Muna slaat haar ogen neer en laat de scheur in haar mouw zien. “Mijn jas is kapot, baas.” Jacob klakt geërgerd met zijn tong en loopt richting de uitgang. “Jullie kosten alleen maar geld.”

Als Muna terugkomt bij haar collega pakt zij haar arm. Christine vouwt het stof van de mouw bij de scheur dubbel en wikkelt er een stuk plastic omheen. “Hij is chagrijnig vandaag. Misschien heeft hij ruzie met zijn vrouw.” Muna lacht en gaat weer aan het werk. Net voordat ze haar achtste emmer kan vullen, komt de sproeiploeg binnen.

De drie mannen dragen pakken die alleen hun gezicht niet bedekken. Mondkapjes en duikbrillen maken de bescherming compleet. Op hun ruggen hangen tanks met chemicaliën die met een slangetje verbonden zijn met de verstuivers in hun handen. Zonder waarschuwing beginnen ze te sproeien aan het begin van de eerste drie rijen.

Zodra Christine het gesis hoort stopt ze met snoeien. Ze rent naar het middenpad en roept Muna bij zich.

Zodra het getoeter begint staat Fatima op uit bed. Ze heeft nog een minuut of vijf voordat de chauffeur zijn hand van de claxon haalt en de bus wegrijdt. Het is vijf uur op de ochtend van haar tweede eerste dag.

Met haar deken om zich heen geslagen, stapt Fatima over Fatiyah heen. Haar zevenjarige dochtertje slaapt naast haar, sinds haar man dat niet meer doet. De kou van het Afrikaanse laagland slaat door de houten muren van het huis, dauw trekt onder de deur door.

“He herriemaker, ik ben wakker hoor.” 

Zonder haar meisje wakker te maken, neemt Fatima de deksel van een pan, eet een hand rijst van de dag ervoor en drinkt een beker water uit de emmer naast de deur. Meer ontbijt zit er niet in. Voorlopig niet. Ze poetst haar tanden en legt de deken weer terug op het bed, over Fatiyah heen. Het is tijd.

Buiten groet ze de man die ze maandenlang vervloekte met een grote glimlach. “Hé herriemaker, ik ben wakker hoor.” Busschauffeur Collins lacht zijn tanden bloot en toetert door. “We zijn bijna compleet, welkom terug!” Fatima groet de andere vrouwen en vindt in het donker een plaats op de achterste bank. Voor het eerst sinds maanden bezorgt Collins’ claxon haar geen hoofdpijn. Vandaag is de herrie ook voor haar bestemd.

Zodra de bus vertrekt, dommelen de dames in. Knikkebollend deinen hun hoofden mee met het ritme van de weg. Alleen Fatima en Collins blijven wakker. In zijn achteruitkijkspiegel maakt hij oogcontact. “Hoe gaat het met je? Ik hoorde dat je het moeilijk had.” Fatima knikt.

Moeilijk was het nog niet toen ze Collins voor het eerst tegenkwam. De zoektocht naar een baan had Fatima en haar man naar de andere kant van het land gebracht, maar was succesvol. Ze hadden allebei werk gevonden bij een grote rozenkweker. Hun dubbele inkomen maakte veel mogelijk.

Maar terwijl Fatima droomde, begon haar man met drinken.

Mary heeft snel gegeten en staat halverwege de lunch op. “Ga maar, ik ruim je bord wel op”, zegt Beatrice. “En veel succes! Je kunt het.” Mary knikt, lacht zenuwachtig en loopt dan naar het kleedlokaal.

Onder haar overall draagt Mary vandaag een blouse en een nette broek. In haar tas zit een paar pas gepoetste schoenen. Als ze zich heeft omgekleed, kamt ze haar haar, poetst ze haar tanden en doet ze een schietgebedje. Dan is het tijd.

In het kantoor naast de administratie afdeling zit assistent-manager George met teamleider Michael op Mary te wachten. Als ze binnenkomt groeten de twee mannen haar vriendelijk. ”Wil je misschien een kop thee?”, vraagt de manager. “Ja graag, meneer”, antwoordt Mary. “Wij ook. Het dienblad staat achter je.” Mary’s adem stokt even. Ze schenkt drie koppen thee met melk in en vraagt de manager dan of ze mag gaan zitten. “Ja, natuurlijk”, zegt hij.

‘Is dit de man die ik op zijn eerste dag inleidde in de kas?

“Goed”, de manager opent het gesprek met een zucht, “jij wilt dus teamleider worden? Net als Michael hier?” Michael kijkt naar zijn baas en grijnst. “Ja meneer, heel graag”, antwoordt Mary. “Je wilt natuurlijk meer verdienen?”, vraagt de manager. Mary schrikt van zijn houding en de toon van zijn stem. “Het geld kan ik goed gebruiken, maar het lijkt me ook erg interessant om te doen.”

“Het is niet erg gebruikelijk dat mensen zonder vooropleiding naar deze functie solliciteren”, zegt teamleider Michael dan. “Denk je niet dat je er een managementopleiding voor nodig hebt, net als ik?” Hij stelt de vraag met uitgestreken gezicht, Mary’s verbazing is zichtbaar. ‘Is dit de man die ik op zijn eerste dag inleidde in de kas? Die ik hielp met het maken van dagplanningen en het tellen van de oogst?’